نامه احمد توکلي به احمدي نژاد و انتقاد از دولت به خاطر واکنش­هاي آن در قبال تحولات اخير هسته­اي و نيز سفر قطر، به خودي خود و فارغ از محتوايش يک اتفاق قشنگ است.اين گونه صريح و رسمي به نقد دولت رفتن از سوي مدافعين آن نقطه روشني در فضاي سياسي کشور است.اگر چه توکلي و خيلي هاي ديگر از همان آغاز نقد دولت را در برنامه خود قرار دادند و حقا بايد گفت هم بدينوسيله ياريگر دولت بوده­اند اما نامه سرگشاده آن گونه که روزنامه­هاي مخالف به بلندترين صدا منعکسش کنند از اتفاقات نادر اين دو سال و اندي است.شايد تصور اوليه و پشتوانه تخطئه­ي اين کار توکلي اين باشد که مخالفين(آنان که نه به دنبال رفع نقص ها که اساسا پي گير حذف و نابودي رقيبند) با سوء استفاده از آن به بازار جنجال عليه دولت که راست و دروغ درآن به هم پيچيده است دامن مي زنند.البته اعتماد قطعا به همين دليل نامه توکلي را در صفحه نخست خود قرار داده است اما اين روند بالاخره براي دولتمردان اگر زيرک باشند حامل خير خواهد بود.اين نقدها فضاي دوقطبي «يا مخالف با همه چيز يا موافق با همه چيز »را مخدوش مي کند.پيامي است به اصلاح طلبان که ما نقدهايي به خود وارد مي دانيم و پيامي به اصولگرايان که که قبل از ديگران خودمان به بررسي خود و عملکردهايمان بنشينيم.